Geboorte van een vlinder

Speciaal voor deze speciale dag springen we ruim 9 maanden vooruit in de tijd van mijn online blogboek “Vlinder in mijn buik”.

Geboorte van een vlinder

    Eenentwintig december 2007. Om half zeven gaat de wekker. Hij is aangebroken. De dag van verlossing die haar zal tekenen voor de rest van haar leven. Gisteren waren ze voor de laatste keer samen onder de douche gegaan, zij en het kleine mannetje in haar opbollende buik. Ze had net daarvoor een tabletje in moeten nemen. Dat was om de boel alvast wat weker te maken en haar lichaam en baarmoeder voor te bereiden op de bevalling. De douche troostend, maar ook heel vreemd. Straks zou alleen haar ziel nog maar in haar lichaam huizen. Dan was ze alleen na haar lichaam drieëntwintig weken met z’n tweeën gedeeld te hebben. In gedachten vroeg ze het mannetje in haar buik nog een keer of hij echt Daan wilde heten. Hij antwoordde ook deze keer met een klein schopje van z’n iele, maar oh zo sterke beentjes. Ze waren er klaar voor. En nu was het moment gekomen om naar het Radboud in Nijmegen te gaan. Een rit van drie kwartier. Vanaf de N265 richting de snelweg ging het door een mooi landelijk gebied. De mist hing laag over het land en bedekte het als een kil, magisch deken. Aan de bomen zat rijp. Zo betoverend mooi. Het had sprookjesachtig kunnen zijn als de situatie wat rooskleuriger was geweest. Maar dat was zij niet.

     Rond half 9 waren ze in Nijmegen en meldden ze zich op de afgesproken plek. Ze werden warm ontvangen door de dienstdoende verpleegkundige die hen naar de kamer bracht. Wat een mooie verloskamers waren dat. Licht, groot, met eigen bad en toilet, tv en radio. Ook vanuit de kamer was het uitzicht op de met rijp bedekte bomen formidabel. Ze kleedde zich om en installeerde zich met een tijdschrift op het bed. Toen was het moment daar. De verloskundige bracht de twee pilletjes die de weeën op gang moesten brengen bij haar in. Ze kreeg ook Paracetamol en Naproxen voor de pijn. De verloskundige waarschuwde nog een keer: “Het kan lang duren. Zeker bij een eerste keer en wanneer je er geestelijk niet klaar voor bent”. Daar had de maatschappelijk werkster hen eerder die week ook al op gewezen. Het was niet alleen lichamelijk loslaten, maar ook geestelijk. Bij sommige mensen duurde het wel achtenveertig uur, had ze gezegd. Maar ze waren er klaar voor. Dat voelde ze.

   Ze zette de radio aan. Muziek was een grote passie van haar en ze vond de afleiding fijn. Haar man maakte nog een laatste foto van haar mooie buikje. Haar ene hand bovenop haar buik en de ander eronder. Ze probeerde te lachen, maar om begrijpelijke redenen lukte dat niet. Binnen een kwartier merkte ze dat het medicijn begon te werken. Er kwam een soort menstruatiepijn opzetten, maar dan heviger. Toen de maatschappelijk werkster hen een kwartier later bij kwam staan, was de pijn al bijna niet meer te harden. Ze probeerde een boek over boeddhisme te lezen, ondertussen de weeën wegpuffend op een manier waarvan zij dacht dat het effectief was.

   “Ik zal een kruik op je buik leggen en nog wat paracetamol geven”, zei de verpleegkundige wat later die ochtend, “dat helpt de pijn wat te verzachten”. En inderdaad. Het scheelde…. iets. Om twaalf uur kwam de warme maaltijd: aardappelen, broccoli en een runderlapje. Blanke vla na. Het smaakte goed, maar ze kon niet alles op door de druk op haar buik. Haar man hielp haar van het runderlapje en de blanke vla af. Om half één werden de weeën zo hevig dat die warme maaltijd weer in rap tempo naar buiten kwam langs dezelfde weg als waarin hij naar binnen was gegaan. “Ik laat een bad voor je vollopen”, zei de verpleegkundige. Dat helpt om te ontspannen. Zo gezegd, zo gedaan. En het hielp… voor ongeveer twintig minuten. Toen vond de verpleegster het welletjes. “Ik ga vragen of ik je wat zwaardere pijnstillers mag geven. Nog even volhouden.” De verpleegster hielp haar uit bad, droogde haar af en begeleidde haar naar de kamer. Zich geen raad wetend met zichzelf en trillend over haar hele lijf, nam ze weer plaats in het bed. Het was inmiddels één uur. De verloskundige kwam snel. “U heeft al zes centimeter ontsluiting. Onvoorstelbaar snel. Geen wonder dat u zo’n hevige weeën heeft. Ik kom over een halfuurtje weer kijken.” En zo ging het nog eens dertig minuten kronkelend en puffend verder. Welke houding ze ook aannam, er bleek er geen één te zijn die comfortabel was. Liggen op de rug, liggen op de zij, benen opgetrokken, dan weer gestrekt. Zitten, lopen. Niets hielp.

   Na een kleine dertig minuten die aanvoelden als het vagevuur, kwam de verloskundige weer poolshoogte nemen. Het moment was daar. “U mag gaan persen. Luister goed naar me. Ik help u er doorheen.” En persen deed ze. Met alle wilskracht, verdriet en woede die ze in zich had. Als het maar snel ging en het kleine mannetje er geen last van zou hebben. Ondertussen speelde ‘Relax, take it easy’ van Mika op de radio. Kon het nog misplaatster? Pers. Oh, wat deed het pijn. De vliezen waren nog niet gebroken. En het lukte toch echt niet om die hele zak met vocht en kind in z’n geheel naar buiten te duwen. De verloskundige kreeg een idee. Ze haalde een grote naald. Prik. Een waterballet en een zucht van verlichting volgden. “Hadden ze dat niet eerder kunnen bedenken?”, dacht Els. Toen ging het snel. Na drie keer stevig persen, floepte er een mannetje naar buiten. Mooi roze, klein en oorverdovend stil.… Daantje.

     De verloskundige legde Daantje op haar buik. Wat was hij mooi. Zo perfect voor z’n geringe leeftijd. Een mooi rond bolletje. Haar kin en mond. De neus van haar man. En wat was hij klein en dun. Achtentwintig centimeter en 515 gram, bleek later. Daar kwam weer een kleine mijlpaal. Het doorknippen van de navelstreng. Nu waren ze niet meer verbonden en konden haar bloed en zuurstof hem niet meer helpen. Daantje moest het zelf doen. En dat deed het dappere ventje. De oogjes gesloten, de longetjes nog niet rijp en dus niet bij machte te huilen. En dat kleine, kapotte halve hartje dat maar koppig door bleef tikken. Ze hield hem stevig vast. Zo stevig als dat tengere, onvoltooide lijfje haar toeliet. Af en toe trok hij met zijn arm of been. Ze gaf Daantje aan haar man. Het ventje ging helemaal verloren in die enorme handen. Wat waren ze verwonderd over de kleine perfectie van de minuscule handjes en voetjes compleet met tien bijna transparante minivingertjes en tien miniteentjes. Ze wilde hem het liefst eeuwig vasthouden en zich blijven verwonderen.  “Hij krijgt het koud”, zei ze. “Hij moet een dekentje”. En zo wikkelden ze hem in een dekentje en ging hij terug van de grote handen naar haar buik.

    Maar onvermijdelijk werden Daantjes bewegingen langzaam minder. Zijn hartje begon trager te kloppen. Hij was steeds minder aanwezig. En toen was hij weg. Ze kon het zien. Er was geen leven meer in dat lijfje. Geboren op eenentwintig december, de dag van de zonnewende kwam hij en ging hij. Verder, zoals de zon. Op weg naar de maan en de sterren. De leegte die volgde was wrang en onvoorstelbaar groot. De vlinder was gevlogen. Weg uit haar beschermende buik. Ze zei: “Dag ventje. Het ga je goed. Waar je ook zijn moge. Je bent voor altijd een deel van mij. Dat ene plekje in mijn hart. Het klopt voor jou, omdat het jouwe dat niet kon. Mijn mooie, lieve vlinder.”

4 gedachten over “Geboorte van een vlinder

  1. Nu moet ik huilen…. Zo prachtig verwoord, zo triest. Dag lieve daantje met een super papa en mama (en natuurlijk een super zusje!)

    • Dankjewel. Mede dankzij jullie werd het een speciaal afscheid. En ik vergeet nooit met wie ik ongeveer midden in de nacht zat te ‘Hyven’ toen ik niet kon slapen. Kus!

  2. Lieve Rieneke en Michiel, ik ben nooit moeder geworden, daar heb ik voor gekozen, maar toch ik voel het, en het maakt me emotioneel. De olijfboom heeft nog steeds de foto van die kleine vlinder Daan en hij zorgt voor jullie!!
    Tante Margoret.

    • Dankjewel. Ik vergeet de steun die ik toen mocht ontvangen nooit meer. Warmte en licht in een hele donkere tijd. Het helpt echt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s